Frankrijk, DAG 4; Cap Fréhel , Fort La Latte, Saint-Malo, Les Rochers Sculptés, Quatorze Juillet vuurwerk

Noem het een dagje jeugdsentiment, noem het een educatief dagje, noem het wat je wilt. Maar dag 4 was eigenlijk gewoon een super drukke dag. Op mijn reisschema had ik dag 4 als “rust dag” genoteerd. Aan ’t einde van dit verhaal denk je: RUST? WELKE RUST?

Het heerlijke ontbijt van Robert en Marie-Christine was eenvoudig maar zeer goed. Een heerlijke kan met koffie zorgde er bij mij voor dat mijn oogjes wagenwijd open gingen. De heerlijke croissants en broodjes gingen er in als … ja brood met jam! O, vergeet de sinaasappelsap niet! Ook heerlijk. In mijn steenkolen Frans heb ik uitgelegd wat we gingen doen. Ze dachten waarschijnlijk dat ik gek was.

Na een rit van ongeveer een uur, kwamen we aan bij Cap Fréhel.
20160713_111919
Cap Fréhel valt op door het rode gesteente:
20160713_105411
Volgens Wikipedia is het een beschermd natuurgebied EN een broedplaats voor vele vogels. Ik zag er vooral veel meeuwen rond vliegen, maar ik ben dan ook geen vogel kenner. In de verte zie je Fort La Latte liggen!
20160713_110643
Je kunt hier de rotsen beklimmen (bijv. naar het verste puntje), maar je kunt ook een wandeling maken langs de kust. De route van Cap Fréhel naar Fort La Latte is onderdeel van de GR34 en duurt 1 uur en 15 minuten.
Maar met de auto is het slechts 7 minuten! Fort La Latte is voor mij echt een stuk jeugdsentiment. Cap Fréhel ook wel, maar ik ben nou eenmaal een kastelenfreak! Als kleine koter stond ik al naast de menhir (steen in de grond), als tiener weer … yup en nu als dertiger weer. Maar die foto komt in het privé fotoboek! Een stukje verder zie je het kasteel al liggen. Is het geen schoonheid?
20160713_113724
Denk je nu, “goh dat kasteel komt mij bekend voor!”, dan kan dat kloppen. De videoclip “La Tribu De Dana” van Manau is hier opgenomen: https://youtu.be/iDJ0McwKCwQ . Het nummer stamt al uit 1998, een goede YouTube versie is niet te vinden helaas.

Het hoogste punt van Fort La Latte zie je op onderstaande foto. In de videoclip La Tribu De Dana zie je de mannen dansen op de top van deze toren.
20160713_114324

Zelf kun je tegenwoordig ook bovenop deze toren staan. Het uitzicht is fantastisch!
20160713_121221.jpg

Je kunt ook een rondleiding krijgen in dit fort. De entree is slechts € 5,50 per volwassene (kinderen € 3,50). Voor meer informatie kun je kijken op Wikipedia of op de website www.castlelalatte.com (in het Frans).

Van Fort La Latte kon ik persoonlijk maar moeilijk afscheid nemen. Maar ja, we zouden ook nog naar het oude Saint-Malo. Dus mijn reisgenootje moest mij lostrekken van de kasteelmuren, mij over de ophaalbrug sleuren … en huilend stapte ik weer achter het stuur. Stiekem wil ik gewoon de eigenaar van Fort La Latte zijn. Wat een prachtige plek is het!

Vanaf Fort La Latte is de rit naar Saint-Malo ongeveer 45 minuten. Wil je in Saint-Malo gratis parkeren? DAT KAN! Tussen de Ferry Terminal en Piscine Olympique Municipale du Naye is een stuk waar je de auto zo neer kunt kwakken. Wel aan het water, zonder bescherming! Zorg dus voor een goede handrem en wees niet bang! Mocht je betaald willen parkeren, dan is dat ook mogelijk op één van de parkeerterreinen naast het oude stadscentrum.

Saint-Malo is best een grote stad. Maar wij wilden alleen het gedeelte binnen de oude stadsmuur bekijken. Dit gedeelte wordt Intra-Muros genoemd.
20160713_170757
Binnen de stadsmuren heb je veel winkeltjes en horeca. De prijzen vallen hier reuze mee, voor een stad waar het gigantisch druk is. Wij liepen zigzaggend door alle straatjes, het was een aangename temperatuur, maar veel mensen liepen te lurken aan een heel groot ijsje. Daar ik al 6 maanden op die eet ben, eet ik eigenlijk bijna geen zoetigheid. Toch kon ik deze verleiding niet weerstaan. Bij “Sanchez, L’Artisan Glacier” stond, JE GELOOFT HET NIET, een wachtrij!!! Dit ijs moest wel heel lekker en speciaal zijn. De conclusie was uiteindelijk dat je een gigantische grote hoorn krijgt met super veel ijs!
20160713_172033

Mocht je een strandliefhebber zijn, dan is Saint-Malo een prachtige plaats om te gaan zonnebaden. Een heel groot strand met een mooi uitzicht op “Fort National”:
20160713_152138
Op het moment dat wij er waren, was het niet mogelijk om het fort te betreden.

Over de stadsmuren ligt een wandelroute. Dit is zeker de moeite waard indien je een wandel liefhebber bent. Het uitzicht is eigenlijk overal, aan de kant van de zee, fantastisch.
20160713_161551

Kijk niet op van de Engelsen die hier massaal rondlopen. Vanuit de haven vertrekken de boten richting Portsmouth, St Helier (Jersey), Saint Peter Port (Guernsey), en Plymouth!

Toen ik de voorgaande keer in Saint-Malo was, had ik ook een soort van “in de rotsen uitgehakt verhaal” bezocht. Bij het Office de Tourisme zat een mooie Française die mij meteen wist te vertellen (in Nederlands EN Engels!!!!) dat het om “Les Rochers Sculptés” ging. Ze gaf mij een kaart mee.

Ik was helemaal blij dat ik weer op deze locatie was, mijn reisgenote had het eigenlijk wel gehad haha. Maar toch moest en zou ik over alle beelden heen klimmen. De priester heeft er 15 jaar over gedaan en het verhaal bevat ongeveer 300 figuren. Daarnaast is het uitzicht ook nog eens adembenemend. Hier een kleine impressie van de beelden die de priester (doof en stom!) uit de rotsen gehakt heeft en het uitzicht.
beelden
Let op: ze sluiten om 19:00 !! Entree is slechts € 2,50.

Het is slechts 20 minuten rijden naar Cancale. We besluiten een hapje te eten. Het is 13 juli, de avond voor de nationale feestdag Quatorze Juillet. In de baai van de Mont Saint-Michel betekent dat: VUURWERK! Het was op alle locaties al super druk omdat veel Fransen al vrij hadden, maar in Cancale blijkt het deze avond nog drukker.

De grootste stoorzender was een (slechte) DJ die muziek draaide terwijl er naast hem een draaimolen stond waar een heel ander genre muziek uit kwam. Gelukkig werd de stekker er uit getrokken op het moment dat het vuurwerk begon. Trouwens, in Frankrijk begint het vuurwerk ook niet op het genoemde tijdstip. We zagen het vuurwerk uit de buurt van Dol De Bretagne eerst omhoog schieten, daarna uit de richting van de Mont Saint-Michel … en uiteindelijk ook vanaf de pier van Cancale.
cancale

Stiekem ben ik wel een beetje erg gecharmeerd van deze plaats. Ga er vooral eens heen mocht je er nog nooit geweest zijn.

Dag 4 van de reis zat er op. Dag 5 staat in het teken van de reis naar La Rochelle en daar Quatorze Juillet vieren. Snel naar bed!

Advertenties

Frankrijk, DAG 3; Mont Saint-Michel, Pointe Du Grouin, Cancale, Duitse begraafplaats.

Een croissantje in de snufferd, snel een bakkie pleur naar binnen werken bij de Mac Snack, en gaan met die banaan! Op naar stop 1: de Mont Saint Michel. Van de laatste keer herinner ik mij vooral veel mensen … HEEL VEEL MENSEN! Vandaar dat we vroeg vertrekken uit Bayeux. De reis is slechts anderhalf uur. Vanaf de snelweg zie je het eiland al liggen. Mijn hart begint sneller te kloppen.

Al bij het verlaten van de snelweg zien we een bord staan met “Cimetiere Militaire Allemand”. Omdat we gisteren vergeten zijn om een Duitse begraafplaats te bezoeken, besluiten we om dit vandaag wel te doen. Tot onze grote verbazing ziet het er erg netjes uit en wordt het goed bijgehouden:20160712_112238

Deze begraafplaats ligt vlakbij de Mont Saint-Michel. Vanaf de top van de begraafplaats kun je zelfs de Mont Saint-Michel zien liggen:
20160712_112643
Voor meer informatie over deze begraafplaats, google maar op “German War Cemetery Huisnes-sur-Mer”.

We vervolgen onze reis en binnen een paar minuten staan we in de file bij de grote parkeerplaatsen van het bijzondere eiland. In mijn herinnering spookt een parkeerplaats vlakbij de “heuvel” rond. Waar je snel naar je auto toe moest rennen als het vloed ging worden en dan weg racen zodat je niet natte wielen krijgt. Weer een illusie armer … er zijn 2 grote parkeerterreinen aangelegd ver van de Mont Saint-Michel. De (gratis!) shuttle bussen zaten propje vol, we moesten 3 bussen uitzwaaien voordat wij aan de beurt waren. Dat deze locatie economisch ontwikkeld is in de laatste decennia moge duidelijk zijn. Halverwege kwamen we een toeristendorp tegen, waar de shuttle bus, vanzelfsprekend, ook stopte om mensen in en uit te laten stappen.

Dit jaar las ik het boek “Het mysterie van Mont Saint-Michel” van M. Chattam. Ik was erg benieuwd of mijn herinneringen, die ik koppelde aan het verhaal, nog juist waren. Toen ik uit de shuttle bus stapte en de Mont Saint-Michel zag liggen, kwamen de herinneringen al boven drijven. Maar wat wil je ook met zo’n uitzicht:
20160712_121824
Tijdens mijn vorige bezoek moest er bij de entree betaald worden. Dit was nu niet meer het geval. De uiteindelijke parkeerkosten zijn tevens de entree! De smalle straatjes van dit eiland zijn afgeladen met mensen van een divers pluimage. Aziaten maken foto’s (klik klak kodak, zoals wij dat vroegah eens in Parijs noemden), Fransen zitten te picknicken, Nederlanders denken dat niemand Nederlands verstaat (erg leuk om dan tegen ze te gaan babbelen!), fanatieke WAT eeuh wadlopers en ga zo maar door.
20160712_122156

Omdat ik zelf gek ben op (oude) kerken moge het geen verrassing zijn dat we ons direct een weg baanden door de mensen massa, richting de abdij! Ik kan wel veel foto’s plaatsen, maar dat doe ik lekker niet. Een impressie van de drukte:
20160712_135031

De broeders en zuster van de Monastieke Gemeenschappen van Jeruzalem wilden niet op de foto. Stiekem toch gedaan:
20160712_131348

Terwijl wij gebruik maakten van de shuttle dienst, waren er genoeg mensen die het stuk gingen lopen. Het is een flinke wandeling, maar mocht je genoeg tijd hebben dan is dat zeker de moeite waard en beter dan een bus vol mensen natuurlijk! Vergeet echter niet dat het op de Mont Saint-Michel lopen/sjokken is EN trappetje op en af!
20160712_130934
(foto van de wandelroute)

Het betalen van de parkeertickets gaat niet bepaald snel. De machines stammen uit het jaar nul qua snelheid, maar hebben wel een pinpas mogelijkheid.

We vervolgen onze reis, de bestemming is Cancale! Helaas slaat het weer om en begint het keihard te regenen, mijn plannen voor een uitstapje bij en in Dol De Bretagne valt dus letterlijk in het water. We rijden er wel bij langs. Mont Dol zien we liggen, de enige heuvel in het verder vlakke landschap. Bij het bord “Saint-Benois Des Ondes” maak ik een foto voor mijn moeder en vraag haar ’s avonds of ze het nog herkend. Uiteraard krijg ik een foto terug uit een fotoalbum met, je raadt het nooit, een foto op dezelfde plek.

Vanuit Saint-Benoit ben je snel in Cancale. Een schattig vissersdorp met gezellige eetgelegenheden. Via de website www.chambres-hotes.fr had ik de B&B van Robert en Marie-Christine gevonden. Ze waren nog niet aanwezig op het moment dat we op de plek van bestemming waren, dus eerst maar even wat eten. Op één of andere manier durfde ik niet te beginnen aan de mosselen en andere week/schelpdiertjes. Uiteindelijk heb ik geen enkel stukje vis of week/schelpdier gegeten in de gehele vakantie. Maar ok, ik WEET dat ze heerlijk zijn hier en dat je gewoon kunt zien waar ze binnen gehengeld worden!
20160712_203058

Na het eten brengen we onze spullen bij Robert en Marie-Christine, die ons super hartelijk ontvangen. Helaas spreken ze geen woord Engels. Maar het zijn echte schatten en mijn steenkolen Frans blijkt toch niet zo slecht te zijn. De badkamer is erg mooi en de slaapkamer is netjes! Snel kleden we ons even om. Op naar Pointe Du Grouin! Het waait flink, maar het uitzicht blijft fantastisch .. en vergeet het heerlijk klimmen en klauteren niet!
20160712_191558

Zodra we uitgekeken zijn op de rotsen, gaan wij terug naar Cancale. Nog even een lange wandeling maken over de boulevard en het strand.
20160712_213150

Daarna snel naar bed, want dag 4 belooft een drukke dag te worden met o.a. Fort La Latte en Saint-Malo.

 

Frankrijk, DAG 2; Gold, Omaha en Utah Beach, Amerikaanse begraafplaats, Sainte-Mere-Eglise.

Vroeg uit de veren, ontbijtje naar binnen werken en gaan met die banaan! Via de D205 zijn we binnen een paar minuten, zo ongeveer, in het plaatsje Saint-Côme-de-Fresné. Vanuit de auto zie je ze al liggen: die grote brokstukken van de invasie. Drijvend in de zee! Een prachtig strand … met een vreselijke geschiedenis. In Arromanches hebben ze er een volledig museum aan gewijd, maar waar wij zijn in Saint-Côme-de-Fresné is helemaal niks. Behalve gratis parkeren en een mooie wandeling over het strand. Je kunt erg dicht bij de brokstukken komen. Zie foto:
IMG_0668

Het is wel handig om goede schoenen aan te trekken die niet lekken, aangezien je wel een beetje door de blubber moet baggeren voordat je er bent. Op het strand zie ik vooral groepen mensen genieten van “strand surfen” ofzo.

Na lang genoten te hebben van de zee, de brokstukken en de vele schelpen op het strand, vervolgen we onze reis naar Arromanches. We slaan de ronde (360 graden) filmzaal over omdat we een druk en vol programma hebben. De verhalen die ik over deze filmzaal gehoord heb zijn wel lyrisch. Mocht je veel tijd hebben en in de buurt zijn: ga er vooral naar toe! De naam is: Arromanches 360!
Bij “Musée du Débarquement” kun je parkeren. Dit museum hebben we niet bezocht, maar we zijn wel het strand gaan bekijken:
IMG_0699

Er valt zoveel meer te bekijken op deze route, maar de volgende stop werd Normandy American Cemetery and Memorial, de Amerikaanse begraafplaats, in Colleville-sur-Mer. Volgens Wikipedia liggen er 9.386 Amerikanen. Laten we het er op houden dat er super veel gedenktekens staan.
20160711_124925

In “De Kapel”, ongeveer in het midden, vond ik deze bijzondere spreuk aan de muur:
20160711_124355

Breng vooral een bezoek aan het museum! Het is gratis en er zijn zeer boeiende verhalen te lezen en te zien. Eén van de indrukwekkende teksten die ik heb gelezen is die van de echte Saving Private Ryan mannen

Na een bezoek aan deze Amerikaanse begraafplaats vervolgden we onze reis naar het “Omaha Beach D Day Monument” in Saint-Laurent-sur-Mer. Persoonlijk vond ik dit, na de begraafplaats, weinig voorstellen.
20160711_134945

De volgende halte: Pointe Du Hoc in Saint-Pierre-du-Mont. Toen ik hier zo’n 18 jaar geleden was, zag het er netjes uit … kaal … beetje beangstigend … alsof er allemaal kleine meteorieten ingeslagen waren. Nu stond het gras erg hoog! De kille sfeer was niet meer aanwezig.
20160711_145004
Eén van de lammetjes, die met de rest van de kudde Pointe Du Hoc kaal moet eten, was ontsnapt. Een lammetje vangen is moeilijker dan verwacht … gelukkig vloog de kleine deugniet zelf onder het net door toen wij hem/haar achterna zaten.

Vanaf Pointe Du Hoc vervolgden we onze weg naar Sainte-Mere-Eglise. Daar aangekomen zag ik een dorp dat compleet veranderd was in een toeristen attractie. De parachutist aan de kerktoren hing er nog wel altijd:
20160711_160849

Het museum was volledig vernieuwd en, naar mijn idee, minstens 10x groter dan het oude museum. Eerlijk is eerlijk, dit nieuwe museum biedt wel veel meer dan het oude museum.
IMG_0731
Voor meer info kijk op: http://www.airborne-museum.org/

Vanuit Sainte-Mere-Eglise vervolgden we de route naar het Utah Beach monument. Hier kun je nog genoeg dingen bekijken, omdat we erg laat waren was het museum natuurlijk al gesloten . Er staan buiten o.a. nog mooie beelden zoals deze:
20160711_183346

Aangezien dag 3 het vervolg van de reis zou worden, besloten we om Bayeux nog even door te strompelen. Je kunt veel over deze stad schrijven en je kunt er veel bekijken. Maar ik hou het alleen op de kerk. Via WhatsApp stuurde ik mijn moeder foto’s van de kerk. Haar reactie was: “ja daar wilde jij toen niet in omdat je zo nodig een internetcafé in moest”. Met andere woorden … deze kerk moet je zeker bezichtigen!
20160711_195153

Na het vluchtig bekijken van Bayeux werd het wel weer tijd om te gaan slapen. Dag 3 van de reis volgt snel!

ps: een foto van de buitenkant van de kerk in Bayeux:
20160711_200227

Frankrijk, DAG 1; Reis naar Bayeux + Pegasus brug + Juno & Sword stranden.

’s Ochtends om 6 uur vertrokken vanuit Friesland … onder het genot van een lading jaren 70 & 80 MP3 bestanden en een volgeladen auto. De grens tussen België en Frankrijk betekende eventjes rustig aan doen, maar totaal geen (paspoort) controle verder. De reis verliep voorspoedig en de gemaakte kosten voor de tolwegen richting Normandië waren verrassend laag.

Aangezien ik deze reis gedeeltelijk als WO2 reis gepland had EN omdat we erg vroeg waren, gingen we niet direct naar het hotel in Bayeux maar begonnen we bij de Pegasus brug in Bénouville (vlakbij Ouistreham)! Deze brug ken je waarschijnlijk van de film “The Longest Day”. Mocht je een fanatieke computerspel speler zijn, dan kun je de Pegasus brug ook tegengekomen zijn in Call Of Duty en Battlefield 1942. Foto van de nieuwe brug:
20160710_135959

De originele brug ligt in het museum, maar de vernieuwde brug is ook zeker de moeite waard om te bekijken. Bij deze nieuwe brug staan ook nog een aantal monumenten, daarmee bedoel ik niet de fietsers (Engelsen) op de foto:IMG_0657

Eind jaren 90 ben ik hier voor het laatst geweest. Het museum vraagt € 7,50 entree. In mijn beleving was het vroeger gratis om die oude brug te bekijken … en eigenlijk kan ik mij het bestaan van het museum ook niet herinneren. Volgens de website van “Memorial Pegasus” bestaat het ook pas sinds 2000. Voor hetgeen je bij het museum kunt bekijken zou ik zeggen: er is nog zoveel meer te zien in heel Normandië! We zijn niet naar binnen gegaan, maar als ik de eerder genoemde website zo lees, dan vind je de zelfde voorwerpen ook wel terug in andere musea. Foto oude brug in het museum:IMG_0660

Via Ouistreham vervolgden we de reis langs de kust; de “Juno” en “Sword” stranden! Bij elke plaats is wel een monument te vinden. Omdat we de volgende dag ook al genoeg invasiestranden in de planning hadden te staan, besloten we om niet overal uit te stappen. Toch is er overal genoeg te zien. In Langrune-sur-Mer staat bijvoorbeeld een monument en bij Courseulles-sur-Mer is het heerlijk om even uit te waaien en te genieten van de vissers aan de ene kant van het water. Aan de andere kant van het water bevindt zich het “Juno beach museum”:
20160710_152723

Na het bezoek aan Courseulles-sur-Mer zijn we via de kleine weggetjes naar Bayeux gereden. Het geboekte hotel (Relais Des 3 Pommes) leek meer op een motel. Maar wonder boven wonder zag het er veel beter uit dan de foto’s die ik via internet bekeken had. Mijn mond viel vol verbazing open toen de receptionist gewoon Engels kon spreken. Scheelde mij weer een heel verhaal in “steenkolen Frans”. Mocht je low-budget iets willen boeken: zeker goed te doen!

Mijn laatste bezoek aan Bayeux was eind jaren 90. Toen kampeerde ik op de camping niet ver van het huidige hotel/motel. Aangezien er toch eten in de maag moest komen en dat ik nog wist dat daar de McDonalds zat … stiekem even bij de camping gegluurd en de buik vol gegeten.

Super blij was ik toen ik hoorde dat Frankrijk de finale van het EK mocht gaan spelen op de dag dat ik in Frankrijk was. Vanuit het bed hoopte ik stiekem dat ze voor zouden komen te staan in de eerste helft zodat er nog even gefeest kon worden. Helaas verloren ze … en ik verloor de strijd tegen mijn slaap. Dag 1 was voorbij … op naar dag 2!

BOEK REVIEW: David Baldacci – De Schuldigen

Een boek recensie schrijven, nog nooit eerder gedaan! Op de HAVO maakte ik wel altijd boekverslagen, maar ja een review / recensie schrijf je toch anders. Ik ben een echte liefhebber van boeken lezen en als ik de concentratie heb is een boek snel uit. Dus hierbij mijn eerste boek recensie/review!

David Baldacci, een schrijver die eigenlijk al jaren op mijn “te lezen” lijst stond, maar waar ik nog altijd niets van gelezen had. Toevallig kreeg ik het boek “De Schuldigen” op mijn verjaardag. Dit boek, met net geen 400 bladzijden, geeft aan de voorkant weer dat het een thriller is. De andere tekst aan de voorkant, “Wereldwijd meer dan 100 miljoen boeken verkocht”, zal wel slaan op de verzameling boeken die Baldacci uitgebracht heeft. Zou ik ook het Baldacci virus krijgen na dit boek?

Door een fout te maken tijdens een missie kan Will Robie zich niet meer focussen. Dan krijgt hij ook nog eens te horen dat zijn vader aangeklaagd is voor moord. Dit brengt hem terug naar het stadje waar hij een vreselijke jeugd heeft gehad en waar hij op zijn 18e vertrokken is.

Will komt er achter dat zijn vader, Dan Robie, het huis van zijn oud geliefde heeft gekocht. Daar woont Dan met zijn nieuwe vrouw Victoria. Samen met Victoria heeft hij een kind, Will zijn halfbroertje.

Het verhaal gaat dat Dan Robie een andere rijke dorpsgenoot vermoord heeft omdat hij een avond met Victoria doorgebracht heeft. Victoria geeft aan dat er geen seksueel contact is geweest maar “alleen gezellig wat drinken”. De ene naar de andere moord vindt plaats in het anders zo rustige stadje en al snel wordt duidelijk dat er meer aan de hand is. Will Robie gaat op onderzoek uit samen met Jessica Reel.

Qua verhaal word je de hele tijd heen en weer geslingerd qua daders. Iedereen zou de dader kunnen zijn. Voor mij was het begin moeilijk door te komen. Het overdreven Amerikaanse “super schutter”, “super voetballer”, “super vechter” etc etc blijkt eigenlijk niets voor te stellen omdat Will allemaal persoonlijke onverwerkte problemen heeft. Je moet eerst wel door dat “wow wat ben ik fantastisch” stukje heen.  Maar heb je dat stuk gehad … wow! Ik heb in één ruk meer dan 100 bladzijden gelezen omdat het gewoon te spannend werd! Ik kon geen oog meer dicht doen want IK MOEST weten wat er ging gebeuren!

Pas net heb ik ontdekt dat dit het vierde boek is over Will Robie, maar dat gebeurt mij wel vaker als ik boeken lees … ! Ik wil nu sowieso de andere 3 boeken over deze persoon lezen en als er nog meer komen wil ik ze zeker ook lezen! Een echte aanrader dus!

Het Baldacci virus heeft mij zeker te pakken nu!

9200000045871766

Over #racisme, #denk, #Efteling, Sylvana Simons en meer

Het moet niet gekker worden! Hoe moet ik iemand omschrijven met een “getint” uiterlijk? Want als ik zeg “zwart”, dan ben ik aan het discrimineren. Als ik zeg “gekleurd” dan is het ook niet goed. Of hebben we hier eigenlijk alleen maar te maken met een hype van een paar mensen die op hun denkbeeldige pikkie zijn getrapt?

Laten we beginnen bij het begin: de slavernij was fout! Dat er door Nederland veel geld aan verdiend is, is natuurlijk super slecht. Maar het is wel een deel van onze cultuur. Als we al deze slavernij verwijzingen gaan verbannen uit onze samenleving, omdat een minderheid dat wil, dan is het besef hiervan ook weg. En laten we niet vergeten dat de slavenhandelaren vaak dezelfde huidskleur als de slaven zelf hadden.

Anyway, de discussie tegenwoordig gaat eigenlijk helemaal niet over de slavernij. Er zijn een aantal schreeuwers in onze samenleving die graag aandacht willen hebben. De ene keer gaat het over asielzoekers, de andere keer over moslims, regelmatig over Sinterklaas en nu eens over de Efteling. Dat ene Sylvana Simons altijd haar scheur open moet trekken op TV is ronduit vervelend. De mensen nemen haar niet meer serieus. Vroeger presenteerde ze bij TMF, ze was destijds al niet mijn favoriet. Dit kwam NIET door haar huidskleur, maar door haar attitude … haar manier van doen. Misschien was ze wel heel aardig in het echt, maar zo kwam ze niet over. Toen kwam haar optreden bij het programma DANCE DANCE DANCE. Hierbij werd nogmaals duidelijk hoe mevrouw Simons inelkaar steekt. Een SUPER dominante vrouw die haar eigen zin door wil drijven, ook al ziet ze het zelf helemaal verkeerd en doet ze mensen gewoon KEIHARD pijn. Als ik haar neef, waarmee ze danste, was geweest dan had ik gezegd “doe ’t zelf achterlijke gladiool”. Maar haar neef bleef slaafs meedoen en was gewoon best heel goed. Wat had ik respect voor deze jongeman dat hij door bleef gaan!
Ik denk dat de sociale media haat richting Sylvana Simons niet komt door haar huidskleur, maar door haar ondoordachte opmerkingen en vreselijke gedrag. DAT is wat mensen irritant vinden!

Nu zit Sylvana Simons bij de partij #DENK. Een bedenkelijk clubje mensen met vreemde gedachten. Filmpjes online plaatsen met onwaarheden, die massaal gedeeld worden op de sociale media … waar mensen van in hun broek pissen van het lachen. Zelf is de partij een groot tegenstander van racisme, volgens de statuten dan. Want homo’s mogen niet, het bloedbad onder de Armeniërs was geen genocide etc etc. Opvallend is de slachtofferrol die DENK aanneemt in haar uitingen.

En daar zijn we bij het gevoelige punt aangekomen: de slachtofferrol.
Als Fries voel ik mij vaak gediscrimineerd en zie/hoor ik regelmatig discriminerende feiten jegens Friezen. Beledigende uitspraken, stereotypering, werkweigering door een Friese tongval … en ga zo maar door! Maar hoeveel Friezen springen in de slachtofferrol? Geen één! En weet je waarom? Wij hadden “Grutte Pier” die ons leerde: “leaver dea as slaaf”. Wij willen geen slaaf zijn van anderen, dan zijn we nog liever dood. Friezen zijn lekker eigenwijs en blijven Fries spreken, wij hebben schijt aan stereotypering en sturen Piet Paulusma met zijn Friese tongval de wereld in. Ons hoor je niet over excuses vragen aan de Nederlandse regering inzake oorlogsmisdaden van weleer.

Vandaag las ik over de Efteling. Een treurig vervolg van deze onzinnige discussie. Je mag best laten weten dat je iets vervelend vindt, maar een park wat al jaren bestaat ineens tot punt van discussie maken is ronduit walgelijk. Deze groep mensen misbruikt de slachtofferrol weer als uitgangspunt. Als een karikatuur niet meer mag van deze ActiegroepSOS, dan mag de Donald Duck ook geen karikaturen meer gebruiken, dan mogen er ook geen verwijzingen meer gemaakt worden naar “kaaskoppen” .. en ga zo maar door! Het einde is dan NOG LANG NIET in zicht.

In plaats van steeds maar te mekkeren en te zeiken over deze vormen van racisme, is het misschien handiger om te zeggen: “goh wat fijn dat we verschillend zijn, maar we zijn allemaal mensen!”. Of kom uit die slachtofferrol en maak er wat moois van met z’n allen! Stop met zeiken, begin met genieten! En heb verdorie respect voor elkaar!