Het is weer zo’n dag, #denkdag! #onzindag ?

Tegenwoordig hebben wij overal een dag voor: papadag, moederdag, Tweede Kerstdag, Koningsdag, #denkdag, #doevriendelijkdag, #veegjebillenafdag, #valentijnsdag enzovoorts! Waar deze drang vandaan komt is moeilijk te verklaren. Oh nee wacht! Die is heel simpel te verklaren. Dat ga ik dan nu ook even proberen.

Wij, de mensch zonder enig besef van propaganda en economische belangen, worden continu voor de gek gehouden. Laten we eens beginnen met de bekende “dagen” zoals Valentijnsdag, Tweede Kerstdag, Tweede Paasdag, Valentijnsdag, Moederdag, Vaderdag etc etc. Deze dagen zijn alleen maar bedacht om de winkelverkopen positief te beïnvloeden. Ze slaan natuurlijk helemaal nergens op, want waarom zou je jouw grote liefde maar 1x per jaar in het zonnetje zetten? Waarom zou je alleen maar 1x per jaar je moeder een bloemetje en een lelijke tekening geven? Waarom heb je 2 kerstdagen nodig terwijl Jezus echt niet op 25 en 26 december geboren is. En waarom 2 paasdagen terwijl Jezus ook niet op een zondag EN een maandag opgestaan is.  Het moge duidelijk zijn, deze dagen zijn allemaal puur commercie! Want op deze dagen wordt vanuit “de samenleving” verwacht dat je cadeautjes koopt, lekker/bijzonder eten op tafel zet, goed gekleed gaat en ga zo maar door. Bij mij roept het altijd alleen maar de drang op om mij de hele dag niet te douchen, een lelijke oude joggingbroek met een oerlelijke trui aan te trekken (of de pyjama gewoon niet uit te doen).

Naast die standaard onzinnige feestdagen is er sinds enige jaren ook nog het “we zoeken weer een nieuwe maffe dag uit”-dag. Meestal zwaar overgewaardeerd via Twitter. Maandag 22 februari bleek het ineens #denkdag te zijn, en onlangs was het “doevriendelijkdag”. Vol verwachting hoop ik dat er een keer een dag komt met de titel #onzindag of een #wijwillenweleendagbedenkenmaarwetennietwatdag.

Laten we even beginnen bij #doevriendelijkdag. Bijzondere manier van mensen aanspreken: DOE DIT! DOE DAT! Niet bepaald vriendelijk voor de dag waarop er van jou verwacht wordt om aardig te doen. #weesvriendelijkdag was veel vriendelijker geweest. Bij #denkdag had ik zo mijn bedenkingen, he dat is een leuke gedachte! Maar verder dacht ik er niet bij na, of heb ik nu wel mee gedaan aan #denkdag door überhaupt ook meer iets te denken? Nu volg ik mijn eigen gedachten niet meer.

Ook deze “hashtag” dagen zijn weer een soort van “wij moeten toch iets te doen hebben” items. Ze zijn leuk om volgers te genereren op sociale media, misschien helpt het voor een paar minder intelligente mensen om eens na te denken over een bepaald onderwerp, maar verder heeft het totaal geen toegevoegde waarde. Of toch wel? Hebben wij, de mensch, behoefte aan iets waar wij ons aan vast kunnen houden in het drukke hedendaagse digitale tijdperk? Hebben wij specifieke dagen nodig waarbij wij LIEF zijn voor elkaar? Hebben wij dagen nodig waar we even lekker mogen nadenken over van alles en nog wat? Zijn deze #onzindagen eigenlijk bedoeld om te mogen vluchten uit de realiteit? Of juist om weer even de realiteit terug te kunnen vinden?

Met deze laatste vragen kun jij als weldenkend persoon waarschijnlijk je eigen antwoord wel vinden. Mijn mening doet er in deze situatie niet toe. Wat jij van deze dagen vindt en wat jij met deze dagen wilt bereiken: DAT is wat telt!

 

 

ps: omdat het over 48 uur weer #throwbackthursday is, mag je alvast even oude herrie gaan beluisteren, oftewel mijn ‘nieuwste’ aflevering van Back In Time Sessions even beluisteren via: www.mixcloud.com/AndersLundgren/back-in-time-sessions-07

Advertenties

Dancefair 2016: een hele belevenis!

Na een zeer matige 2015 editie, besloot ik de Dancefair nog een laatste kans te geven in 2016. Alleen maar om het feit dat de “Musicfair” toegevoegd werd. Zaterdag 13 februari en zondag 14 februari waren de twee dagen die al maanden in mijn agenda omcirkeld waren. De weekend tickets kreeg ik met een korting. “WOW!” denk je dan, maar hier ging het al mis in de aanloop naar de Dancefair van 2016.

Vanuit de organisatie werd gevraagd naar verbeterpunten en tips. Als beloning kreeg je korting op een weekendticket. Na 4 edities van Dancefair had ik wel degelijk een goed beeld gekregen. Mijn waslijst met verbeterpunten werd schijnbaar op de grote hoop gegooid, want een algemeen mailtje met daarin een unieke code voor mij EN een unieke code voor een vriend werden per e-mail verstuurd. De betreffende korting bleek uiteindelijk niets anders zijn te zijn dan een zgn “Early Bird ticket” qua toegangsprijs. Helaas kon je per code maar 1 ticket bestellen, waardoor je 2 keer iDeal kosten en reserveringskosten moest betalen. Hier heb ik, uiteraard, mijn beklag over gedaan. Aangezien ik na meer dan een week geen antwoord gekregen had, stuurde ik wederom een e-mail met mijn bevindingen. Een zeer onvriendelijke e-mail van de directeur (als ik het wel heb) was het gevolg en tot op heden heb ik nog altijd geen serieus en goed antwoord mogen ontvangen.

Je kunt begrijpen dat ik door deze ervaring een nog slechter gevoel begon te krijgen over Dancefair en de organisatie. Mijn frustratie werd zaterdagochtend bevestigd door de lange wachtrij voor de entree. In de wachtrij hoorde je iedereen over de slechte organisatie spreken. Mijn gedachte was nog: als dit alles is dan ben ik weer tevreden! Toen ik na 40 minuten EINDELIJK vooraan stond, kreeg ik een bandje om mijn pols die vergrendeld moest worden met één of andere tang. Tadaaaa! Tijd is geld mensen! Zoiets kan veel beter. De wachtrij stond links van de entree en je moest mensen omver duwen om bij de (rol)trappen te komen. Na een innerlijke scheldpartij ging ik naar de eerste seminar op mijn programma. Je raadt het nooit: de seminar werd op de beursvloer gehouden! Vanuit mijn stoel probeerde ik te luisteren naar een man die iets vertelde over de geheimen van een hit. Naast het feit dat hij niet vertelde dat je zoiets gewoon kunt “kopen”, stoorde ik mij aan de kakofonie van geluiden waardoor het volgen van de seminar zwaar frustrerend was. Ergens links van mij zat iemand keihard op een drumstel te rammen, iemand anders probeerde uit dezelfde richting een gitaar te laten zingen als een zaag, rechts achter speelde iemand nogal fanatiek met Fruityloops etc etc! Dat ik niet de enige was die dit zeer storend vond, bleek wel door de uitdrukkingen op de gezichten van andere “luisteraars”.

Na deze dramatische start van de Dancefair 2016 was het voor mij moeilijk om nog iets positiefs te vinden. Met de kakofonie aan geluiden leek het mij zeer onhandig om een demodrop te houden op de beursvloer. Daarnaast was het bij de seminar van Hardwell weer een feest van kleine kutkoters die vragen stellen waarvan een weldenkend mens het antwoord via google best snel gevonden heeft.

Gelukkig was er 1 seminar waar ik heel blij en gelukkig van werd. De mannen van Chocolate Puma werden op zeer bijzondere wijze geïnterviewd, want degene die het zou doen was niet aanwezig. Deze seminar ging uiteindelijk nergens over en was alleen maar slap geouwehoer! Na zoveel frustratie was dat eigenlijk best wel heel lekker.

Dag twee, zondag 14 februari, was veel rustiger. Er stond geen wachtrij, je kon zomaar doorlopen. De beveiliging maakte grapjes, er waren super mooie promo dames! Jammer dat er niet wat extra aandacht aan Valentijnsdag werd geschonken, maar dat is dan ook mijn enige puntje van kritiek voor de zondag.

Tips voor de organisatie heb ik genoeg. Maar ze luisteren toch niet, of je krijgt een sneer terug. Of ik volgend jaar wel weer naar de Dancefair ga? Dat hangt helemaal van de sprekers op de seminars af. Qua organisatie zou het toch daadwerkelijk een dikke NEE worden.

Samenvatting:
Laat de entree van een evenement goed (geregeld) zijn zodat jouw gasten met een goed gevoel beginnen. Neem klachten / verbeterpunten serieus en beloon punten van kritiek op een juiste wijze. Stuur als baas geen slechte e-mails, van je klanten moet je het hebben! Laat mensen lachen.

Het einde van V&D

Aan het eind van de middag zag ik het voorbij komen op Facebook: het einde van Vroom en Dreesmann! Het eerste wat door mijn hoofd ging was iets als “wat sneu voor die 8000 medewerkers”. Al snel kwam dat andere stemmetje in mijn hoofd naar voren. Dat tweede stemmetje is meestal wat minder aardig. Dit keer zei stem 2: “maar dat dit bedrijf failliet ging was ook niet meer dan logisch”.

Een groot bedrijf, naar de sodemieter geholpen door hoge huren en het te laat inspelen op een veranderende markt. De eerste ben ik waarschijnlijk niet en ook de laatste zal ik niet zijn die deze stelling inneemt.

Jaren geleden veranderde het logo van V&D. Tot mijn grote verbazing werden de kleuren ZWART en WIT. Waarbij de kleur zwart wel een grote rol toebedeeld werd. Het team wat deze huisstijl bedacht heeft, zal dit gedaan hebben zonder eerst contact met mij op te nemen. Logisch, ik heb er nooit gewerkt. Maar als ik er werkte had ik toch zeker deze huisstijl verworpen. Indien juist toegepast kan de kleur zwart chique zijn, verkeerd toegepast geeft het een negatief en depressief gevoel.

De V&D in Sneek was “vroegah” voor mij altijd een fijne winkel om nieuwe kledij en schoolspullen uit te zoeken. Toen dit filiaal ging sluiten, kwam ik regelmatig in de vestiging te Leeuwarden. Niet omdat ik graag kleren ging shoppen maar juist om de bovenste verdieping waar de CD’s, boeken en spellen lagen. Natuurlijk speelde ook de (steenworp) afstand van mijn toenmalige werk een rol. Deze vestiging heb ik zien veranderen. Verbouwing na verbouwing, veranderingen werden doorgevoerd. Dit vaak ten nadele van een prachtig concept. Favoriet bleef het La Place restaurant. Voor de kledij ging ik wel naar betere winkels en voor boeken zat gelukkig een goedkopere variant om de hoek. CD’s waren ondertussen al ouderwets en spellen werden allemaal al online gespeeld.

Een veranderende markt is voor veel bedrijven een struikelblok aan het worden. Het is dan ook niet makkelijk om de juiste keuze te maken. Alles digitaal aanbieden is geen optie! Maar er moet een middenweg te vinden zijn. V&D heeft de boot gemist in deze middenweg. Dat kan niet anders. Daarnaast is het algemeen bekend dat de panden verre van goedkoop waren. Als je als bedrijf alleen maar op A-locaties zit, betaal je sowieso de hoofdprijs. Was het voor V&D dan niet slimmer geweest om naar goedkopere locaties te gaan? Ik kan dat niet beoordelen.

Tips voor een redding zijn ondertussen te laat. Vandaar dat ik nu bij mijn slotsom aangekomen ben. V&D is niet het eerste en ZEKER niet het laatste (grote) concern wat naar de Filistijnen geholpen is door de hedendaagse markt. Online shoppen is niet per definitie zaligmakend, maar wel noodzakelijk! Als consument moeten wij er wel voor waken dat niet alle winkels uit de winkelstraten verdwijnen. De grote bedrijven moeten klanten meer zien als “fans” van “het merk”! Zorg voor de klant, zorg voor die binding! Een tevreden mens = een tevreden klant = gratis reclame.

Allemachtig ik kan nog uren doorgaan over klantvriendelijkheid etc. Dat onderwerp komt later wel eens aan de orde.

Bedankt V&D voor alle mooie jaren. We zullen je missen in het straatbeeld.
Sterkte aan alle medewerkers.

Filmindustrie en het probleem!

Deze week konden wij er weer eens niet om heen. De filmindustrie moest weer eens laten horen hoe fout de Nederlander is qua downloaden! “Filmproducenten eisen 1,2 miljard euro van de staat. Die zou het illegaal downloaden van films niet alleen hebben gedoogd, maar zelfs gepropageerd.” (bron: LC zaterdag 6 februari 2016). Waarschijnlijk had de film industrie de berichten van 2 dagen eerder niet gelezen. Maar ik wel: “Nederlandse filmproducenten en makers van tv-programma’s kunnen voorlopig blijven rekenen op stevige groei.” (bron: LC donderdag 4 februari 2016).

“Waar te beginnen” is eigenlijk de belangrijkste vraag. Eigenlijk is de filmindustrie in deze situatie gelijk aan de muziekindustrie, vandaar dat ik even begin met het downloaden van muziek. De fout zit ‘m vooral VOOR het begin van het downloaden. Een bekende instelling met de naam Buma/Stemra zorgt voor de rechten van de artiesten. CD singles werden duurder en duurder in verband met de Buma/Stemra rechten EN de hebberigheid van de industrie zelf. Toen kwam er de mogelijkheid om CD’s te branden, want op een cassettebandje wilden we het niet meer hebben en een minidisc was voordat het de consumenten bereikte al vet uit! We konden ineens muziek downloaden als MP3 bestand. WOW! Helemaal te gek gaaf wow joepiedepoepie! De muziek industrie is niet op tijd begonnen om een alternatief te vinden en zag na de opmars van alternatieven zoals Napster de inkomsten dalen. Want wie betaalt er 10 euro voor een single of 31 euro voor een album, als die lekkere hits gratis online staan toch?

Betaalde download sites kwamen er om de MP3 bestanden legaal binnen te hengelen. €0,99 of € 1,26 per MP3 bestand + iDeal kosten of andere transactiekosten er bij op geteld … TADAAA! Alsnog een duur mp3 bestand. Niks geleerd van de dure singles en albums dus! Ineens waren daar diensten zoals Spotify! Als tegenstander van deze dienst word ik vaak niet begrepen. Laten we het er op houden dat ik het verdienmodel niet juist vind richting de artiest. Daarnaast kun je niet alle muziek vinden op spotify! Toch is het wel een aanvulling voor de simpele muziek luisteraar.

Terug naar de filmproducenten en de rest van die industrie. Kaartjes voor de bioscoop waren vroeger in guldens net zo duur als de prijs nu in euro’s. Niet iedereen heeft het geld om een film te gaan kijken in de bioscoop. Als ik lees en zie hoeveel een film telkens opbrengt net na de bioscoop release, dan vraag ik mij af of er daadwerkelijk een probleem is. De film is booming EN een top film wordt zeker gevonden door de consument. Zou het dan zo zijn dat er teveel flut films in de bioscoop gedraaid worden? Zijn het die filmproducenten die lopen te zeuren? Ik weet het niet. Maar ik ga zelf alleen maar naar de bioscoop als er een film draait waar ik warm van word! De laatste 007 en Star Wars waren voor mij echte BIOSCOOP FILMS!

De filmproducenten hebben bedacht om mensen een soort van “bekeuring” te geven voor het illegaal downloaden. “Foei stoute Nederlander, jij mag niet films downloaden! DAT IS STELEN!”. Het probleem wordt dus bij de downloader neergelegd en NIET bij de filmproducent zelf. Ze zouden zelf een oplossing moeten vinden. Diensten als Netflix hebben films en series veel te laat omdat ze het vaak niet eens kunnen worden over de prijs. KIJK!!!!! Het is weer geld waar het om draait.

Mijn boodschap aan de filmproducenten van Nederland (en de rest van de wereld) is: Zoek een manier waarop films op een juiste manier aangeleverd kunnen worden aan de consument. Wij willen heel graag films en series kijken !! HEEL GRAAG! Anders werd er niet zo massaal gedownload. Maar wij willen niet een jaar moeten wachten op een serie! Wij willen niet veel euro’s neerleggen om diverse “netflix varianten” te moeten hebben om alle films en series te kunnen bekijken! Wij willen 1 medium waar we alles kunnen bekijken! Daar willen wij BEST WEL voor betalen!

Nu maar hopen dat de filmproducenten enzo mijn blog lezen!